Yemek yada yememek arasındaki ince çizgi..

Neden mi bahsediyorum? Başka bir ülkede, dilini bile bilmediğiniz insanların yaşadığı bir ülkede, normalde olsa dikkatinizi bile çekmeyecek olan miniminnacık şeyler; büyük, kocaman problemler halini alıyorlar.. İşte bunlardan biride yemek yemek…Burada yemeklere alışmak elbette çok güç oldu benim için… Fakat alışmaya başladım elbette…Normalde arada sırada balık yiyen, onu da ya özel günlerde yada annesinin zoruyla yiyen bendeniz, şimdilerde nerdeyse her ogün balık yiyorum. İsveçlilerin mutfaklarının vazgeçilmezi sanırım mikrodalga fırınlardır. Ayrıca buzdolaplarıda çift kapılı olup büyük bölüm genelde dondurulmuş gıdalara ayrılmış bölümdür. Evet isveçliler genelde dondurulmuş gıdaları tüketiyorlar yada dışarıda hazır yiyorlar yemeklerini. Fakat biz gönüllüler için dışarıda yemek, sadece hayatta kalmamıza yardımcı olan azıcık cep harçlığımızla mümkün değil… Doğal olarak

16-19 Ekim 2006 Varis Sonrasi Egitimi

Dönüş sonrası eğitiminde olduğum için uzun zamandır birşeyler yazma fırsatım olmadı.. Ama suan bakıncada anlatacak o kadar çok şey var ki şu bir haftada olan..Bildiğiniz gibi vizemde çıkan sorunlardan dolayı projeme yaklaşık gün geç başladım ve tabiki Ulusal Ajans tarafından gerçekleştirilecek Varış Sonrası Eğitimini kaçırdım..İşte benim gibi böyle kaçıran gönüllüler için yeniden bir eğitim yapıldı. Eğitimde toplam 8 kişiydik. Daniel (fransa), Tamara (çek cum.), Miguel(ispanya), Lukas (avusturya), Nora (almanya), Nansy (yunanistan), Mustafa(türkiye) ve ben..Eğitim genelde çok yoğun değildi..Daha çok outdoor aktiviteler şeklinde geçti..İlk gün dışarda çeşitli takım çalışması üzerine aktiviteler yaptık ama çoğu TOĞ’dan bildiğim şeylerdi.. Fakat ilginç olan Nansy ve Nora sürekli ben ve Mustafaya bakıyorr, sürekli bizi izliyorlardı.. Neyse o günün akşamı nansy ile oturup uzun süre konuştuk ve konu anlaşıldı.. Nansy sıkı bir Yunanlı ve bizim Türk olmamızdan rahatsız olmuştu.. Oturup neler konuşmadık ki,